Recent Works

Bazen bir yere ait kalabilmek için sesimizi biraz kısarız. Söylemek istediklerimizi içimizde tutar, duygularımızı daha az görünür hâle getiririz. Ne kadar konuşabileceğimizi, ne kadar hissedebileceğimizi ve ne kadar yer kaplayabileceğimizi öğrenmeye çalışırız. Bir süre sonra bunu bizden isteyen kimse olmasa bile kendi kendimize geri çekilmeye devam ederiz.

Bu çalışmalarla, insanın kendinden yavaşça eksilttiği parçaların izini sürmek istedim. Saklanan bir sözün, bastırılan bir duygunun ya da yarım bırakılan bir hareketin gerçekten kaybolup kaybolmadığını düşündüm. Belki de içimizde tuttuğumuz her şey sessizce yaşamaya devam ediyor; görülmek ve yeniden hatırlanmak için doğru zamanı bekliyordur.

Don’t Be Too Loud ve Don’t Be Too Much, küçülmeyi öğrendiğimiz bütün o anlara dair bir kayıt. Ama aynı zamanda, kendimize yeniden yaklaşmayı denemenin de bir yolu. Çünkü bazen insanın iyileşmesi daha yüksek sesle konuşmasıyla değil, kendi sesini artık saklamak zorunda olmadığını fark etmesiyle başlıyor.

Sometimes, to feel like we belong somewhere, we lower our voices a little. We keep what we want to say inside and make our emotions less visible. We try to figure out how much we can speak, how much we can feel, and how much space we can take up. After a while, even if no one is asking us to, we continue to withdraw on our own.

Through this work, I wanted to trace the traces of the pieces we slowly chip away from ourselves. I wondered whether a hidden word, a suppressed emotion, or an unfinished gesture truly disappears. Perhaps everything we hold inside continues to live on silently, waiting for the right moment to be seen and remembered again.

Don’t Be Too Loud and Don’t Be Too Much are a record of all those moments when we learn to shrink. But they are also a way of trying to reconnect with ourselves. Because sometimes, a person’s healing begins not by speaking louder, but by realizing they no longer have to hide their own voice.